Piet Koster (1946 - 2010)

Piet Koster, oud-kunstredacteur van Het Vrije Volk en later nog even het AD. Semi-beroepsdwarsligger alias 'Pietje Precies'.
Overleden op 28 juli jl. nadat in zijn longen uitzaaiingen opdoken door een keeltumor die artsen eerder dachten definitief te hebben bestreden. Diagnose daarop, begin dit jaar: "Onbehandelbaar".

Citaat uit een kort in memoriam op VillaMedia, door oud-collega Jim Postma:

Eind 1990, bij de teloorgang van ‘ons’ Vrije Volk, zie ik Piet de redactie op rennen met de haast profetische woorden: "Te paard, te paard, we zijn verraden!" Als geboren ‘verzetsman’ kreeg hij pas achteraf gelijk. En hoe. In het slagveld dat volgde vielen collega’s bij bosjes, onder wie Piet. Toen ging hij stokrozen kweken. Die stonden kaarsrecht, zoals Piet zelf principieel tot het einde toe is gebleven.

In het uit de oorlog daterende Rotterdamse restaurant De Pijp, waar Piet ook graag kwam, had iemand met viltstift op een wc-muur geschreven: Ik zit in het verzet, maar niemand weet dat het oorlog is.

Niet moeilijk te raden wie tijdens zijn toiletgang daar de viltstift hanteerde, anoniem.

- met dank aan de Rotterdamse Journalisten Vereniging (RJV),
en voor overname van de foto uit privé-archief: dank aan de BooisterBode -

zzz

In het schemerdonker, onder de kerstboom: "Nee, niet weer zo'n piratenpyjama tussen de takken! Als geschenk heb ik liever een goed boek."

De gebeten hond

Uit de ochtend-bladen, de dag nadat bekend werd dat het aantal postkantoren in Nederland drastisch zal worden terug-gebracht:
(met dank aan Arie, de laatste TNT-postbestellershond)

Postbezorging

De postbode blijft een hapklare brok voor de hond, meldt het Algemeen Dagblad. Jaarlijks worden 180 postbodes tijdens hun werk gebeten. Dertig van hen zitten langdurig thuis omdat de hond ze stevig te grazen heeft genomen. Tips voor postbodes zijn, volgens de krant: Rustig afwachten voor het hek om te zien wat de hond gaat doen "en de hond beter niet aankijken".

Nóg een tip: als de postbodes iets langer "rustig afwachten" lost het probleem zich vanzelf op, dan is in Nederland ook de postbezorging opgedoekt!
De honden die niets meer te doen hebben kunnen dan naar een hondenvut- of seniorenflat.

'Bestel mar! Bestel mar!'

Poëzie langs de deuren brengen, mensen een vertroostend vers thuis bezorgen, is dat misschien nog een idee?
Als ik hoofd Taskforce Werkloosheidsbestrijding Hondenbrigade was zou ik het wel weten.